Er was eens een rijke Bramenplukker, die woonde in een groot, oud bos. Op een dag kreeg hij bezoek van een verdwaalde stedeling. De rijke Bramenplukker nodigde hem gastvrij uit om te blijven eten en slapen. ’s Avonds, bij kaarslicht, vroeg de stedeling waarvan de Bramenplukker leefde.
‘Ik leef van het bos. De natuur geeft mij te eten en te drinken. En ik heb zilver, goud, diamanten…’

De volgende morgen vertrok de stedeling in allerijl naar de stad en deed zijn verhaal over de weelde van de rijke Bramenplukker. Onmiddellijk reisde een groepje stadse gelukszoekers met hem mee naar het huisje in het bos. Toen ze aankwamen was de rijke Bramenplukker verrukt.’
‘Wat leuk dat jullie mijn schatten komen bewonderen’, zei hij. ‘Dat doen we morgenochtend bij het krieken van de dag.’

De volgende morgen liepen ze vol verwachting het nog nevelige bos in.
‘Hier is het’, zei de rijke Bramenplukker jubelend.
‘Maar wij zien niets…’, zei de stedeling.
‘Kijk dan, hier!’, zei de rijke Bramenplukker en hij wees naar de als diamanten schitterende dauwdruppels en naar de zilverkleurige spinnenwebben. ‘En daar: glanzende eikels aan immense bomen. En die hemelhoge boomstammen vormen samen mijn kathedraal en het gouden bladerdek waaronder ik leef…’
‘Is dit de schat waarover jij sprak?’, riep de stedeling verontwaardigd en boos. En de anderen begonnen ook steeds harder te mopperen en te grommen.
‘Waar zijn de juwelen? Waar is het goud!?’
En dan is het stil. Even later bungelt de rijke Bramenplukker in een zacht briesje aan een tak van een boom. Dood als een pier.

Ik hoop dat u begrijpt wat Godfried Bomans met dit sprookje probeerde te zeggen…

Nog nooit, dames en heren, is er een Klankbordgroep geweest die zo’n mooie afspiegeling was van de samenleving als deze. Organisaties van naam als de Historische Vereniging, Adapt, Animo, de bewoners en Red de Hout vertegenwoordigen een armada aan stemmen. Stemmen waarnaar geluisterd zou kunnen worden. Maar helaas…

U is voorgespiegeld dat er een flinke oogst is behaald uit de Klankbordgroep, maar ook dat is een sprookje, net als het verantwoordingsdocument van het ziekenhuis, dat gisteren plotseling boven water kwam.

Zou u in een vliegtuig stappen dat in elkaar geknutseld is door mensen die het zo grondig oneens zijn met elkaar over het eindresultaat van de plannenmakerij?

Uitstel en opnieuw om tafel kan ervoor zorgen dat er veel frustratie wordt weggenomen bij de Klankbordgroep en hun forse achterban. Ik vraag u met klem dit in ieder geval te gunnen aan deze mensen, die een jaar lang tijd hebben geïnvesteerd vanuit pure betrokkenheid bij zowel de zorg als de monumentale omgeving.

Rijkdom, gezondheid en heling, dames en heren, zit in de natuur. Maar als stedeling moet je het dan wel kunnen zien…

Dank u wel.

Johan Bos

Deel nu: Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInPrint this page